لقب عبداللّه « در قرآن آمده است كه او « عبداللَّه » بود ، چه تا مرتبهء عبوديّت تحصيل نشود معرفت به مقام اقدس ربوبيّت حاصل نگردد ، اين به آن بسته است و آن بدين پيوسته . بايد خودىها پايان گيرد و خودبينىها رنگ بى رنگى محو پذيرد ، افق وجود از هر چه به گونهء موجود مىنمايد پاك و مصفّى گردد تا آفتاب درخشان وجود حقيقى روى نمايد و چهرهء تابان شمس هستى طالع آيد . « حق » بود و « صدق » و « برهان » بود و « ذكر » كه به حقّانيّت حقّ و موهبت مطلق گزين گشته و از جانب حضرت اقدس پروردگار براى هدايت اهل عالم در هر جاى به هر روزگار آمده بود ، تا جملگى را تذكّر دهد كه دنيا گذران است و آخرت جاودان ؛ لذا خردمندان را وظيفهء جان آگاه ، آن كه از اين سراى ناپايدار بهره‌اى حاصل آورند كه در آشيانهء جاودانه‌شان به كار آيد و در آن عالم بى منتهى نهايت راحت را موجب گردد . « فضل خدا » بود و « مُرْسَل مِن عِنِداللَّه » ، « ولىّ حقّ » بود و « نبىّ كردگار » به مقتضاى عطاى سبق ، حمد خدا را « مسبّح » بود و قدر حق تعالى را « مصلّى » . به آفريدگار و شريعت او « مؤمن » بود و به انبياى سلف و آثار راستين ايشان « مصدَّق » ، نعمت پروردگار را حق گزار بود و « محدّث » و احكام اسلام و اركان ايمان را « صادع » « 1 » و « مبلّغ » . « منصور » و « مؤيَّد » بود و به حسن برتر و هدايت و الا از جانب حضرت اقدس مولا « مسدَّد » . « نعمت خداوند كريم » بود و نسبت به مؤمنان « رئوف » و « رحيم » ، « صبح

--> ( 1 ) - صادع : جدا كنندهء حق از باطل .